Umowa licencyjna z zakresu ustawy o znakach towarowych
Stosownie do treści art. 17 ust. 1 i 2 ZnTowU uprawniony z tytułu znaku towarowego może upoważnić inne przedsiębiorstwa do używania tego znaku dla towarów objętych rejestracją, zawierając z nimi umowę licencyjną. Uprawniony z licencji ma prawo do używania znaku towarowego w takim samym zakresie jak uprawniony z tytułu rejestracji znaku towarowego, jednakże strony mogą postanowić inaczej. Umowa licencyjna wymaga formy pisemnej i staje się skuteczna wobec osób trzecich od dnia dokonania wpisu w rejestrze znaków towarowych.
Jak z powyższego wynikałoby, umowa licencyjna odnośnie do znaków towarowych jest umową, na mocy której uprawniony z tytułu rejestracji znaku towarowego upoważnia inne przedsiębiorstwo do używania tego znaku.
Stronami omawianej umowy są:
- uprawniony z tytułu rejestracji znaku towarowego,
- przedsiębiorstwo.
To ostatnie definiuje art. 5 pkt 1 ZnTowU, w myśl którego jest nim osoba fizyczna lub prawna uprawniona do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie produkcji, handlu i usług.
Jak wynika z treści art. 6 ust. 1 ZnTowU, rejestracja znaku towarowego może być dokonana na rzecz przedsiębiorstwa i tylko dla towarów będących przedmiotem jego działalności gospodarczej. Można zatem powiedzieć, że stronami umowy licencyjnej o używanie znaku towarowego są przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 pkt 1 ZnTowU. Natomiast przedmiotem tej umowy jest upoważnienie do używania znaku towarowego.
Używanie znaku towarowego - w myśl art. 13 ust. 2 ZnTowU - polega w szczególności na umieszczeniu tego znaku na towarach objętych rejestracją lub na ich opakowaniu, wprowadzeniu tak oznaczonych towarów do obrotu, umieszczeniu go na dokumentach związanych z wprowadzeniem tych towarów do obrotu, albo na posługiwaniu się nim w polskich środkach masowego przekazu w celu reklamy.
W zależności od zakresu prawa do używania znaku towarowego przez licencjobiorcę także w przypadku umowy licencyjnej o używanie znaku towarowego można wyróżnić licencję pełną i niepełną.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 ZnTowU, jeśli w umowie licencyjnej nie postanowiono inaczej, uprawniony z licencji ma prawo do używania znaku towarowego w takim samym zakresie jak uprawniony z tytułu rejestracji znaku towarowego (licencja pełna). Wynika zatem stąd, że licencja niepełna powstać może jedynie w wyniku wyraźnej woli stron. Wtedy jej treściąmoże być upoważnienie do używania znaku towarowego w ograniczonym zakresie (np. używanie znaku w odniesieniu do niektórych tylko towarów bądź na części terytorium Polski itp.).
W nauce prawa wyróżnia się także licencje wyłączne i niewyłączne. Te pierwsze polegają na tym, że licencjodawca, upoważniając licencjobiorcę do używania zarejestrowanego znaku towarowego, zobowiązuje się równocześnie do nie udzielenia licencji innym osobom a także nieużywania znaku przez licencjodawcę. W przypadku takim na licencjobiorcy musi ciążyć wyłączny obowiązek używania znaku towarowego. Obowiązek ten w tym przypadku jest na tyle istotny, że przesłanką trwania prawa z rejestracji znaku towarowego jest właśnie jego używanie (arg. z art. 25 pkt 3 ZnTowU).
Umowa licencyjna o używanie znaku towarowego wymaga formy pisemnej (art. 17 ust. 3 ZnTowU). Jest to wymóg formy pisemnej dla celów dowodowych (art. 73 § 1 i 74 KC).