Z ekonomicznego punktu widzenia franchising stanowi metodę rozszerzenia rynków zbytu poprzez tworzenie sieci sprzedaży towarów i świadczenia usług, z jurydycznego zaś jest umową nienazwaną, dla zawierania której w prawie polskim podstawę stanowi art. 3531 KC. Do charakterystycznych postanowień tej umowy należy zobowiązanie się franchisingodawcy do udzielenia franchisingobiorcy pozwolenia (zgody, licencji, franchise) na prowadzenie w ramach sieci określonej działalności handlowej (gospodarczej) pod firmą dającego pozwolenie oraz analogiczne zobowiązanie się franchisingobiorcy, że prowadził on będzie we własnym imieniu i na własny rachunek działalność gospodarczą określoną w umowie, zgodnie z udzielonym pozwoleniem i ściśle według zaleceń i wskazań franchisingodawcy oraz, że zapłaci mu umówione wynagrodzenie. Read more…
Uncategorized
Umowa know - how, która zrodziła się w drugiej połowie XIX wieku w praktyce przemysłowej USA i Anglii, jest umową nienazwaną, która funkcjonuje zarówno w obrocie krajowym jak i międzynarodowym.
Termin „know - how” oznacza umiejętność pewnego postępowania („wiedzieć jak”), niemniej jak dotąd brak powszechnie (w skali światowej) akceptowanej definicji tego pojęcia. Wedle definicji zaproponowanej przez Międzynarodową Izbę Handlową w Paryżu, przez know - how należałoby rozumieć całokształt wiadomości i wiedzy fachowej oraz doświadczeń dotyczących technologii i prowadzenia procesu produkcyjnego określonego wyrobu. Istnieje jednakże wiele innych jeszcze definicji tego terminu, np. Read more…
Uncategorized
Umowy licencyjne z zakresu praw autorskich były stosowane w praktyce także pod rządami nie obowiązującej już ustawy z 10.7.1952 r. o prawie autorskim na zasadzie swobody umów, niemniej charakter prawny tego rodzaju umów był w nauce kontrowersyjny. Obecnie regulację odnośnie do umów licencyjnych z zakresu praw autorskich i pokrewnych zawiera ustawa z 4.2.1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. Nr 24, poz. 23 ze zm.). Read more…
Uncategorized
Stosownie do treści art. 17 ust. 1 i 2 ZnTowU uprawniony z tytułu znaku towarowego może upoważnić inne przedsiębiorstwa do używania tego znaku dla towarów objętych rejestracją, zawierając z nimi umowę licencyjną. Uprawniony z licencji ma prawo do używania znaku towarowego w takim samym zakresie jak uprawniony z tytułu rejestracji znaku towarowego, jednakże strony mogą postanowić inaczej. Umowa licencyjna wymaga formy pisemnej i staje się skuteczna wobec osób trzecich od dnia dokonania wpisu w rejestrze znaków towarowych. Read more…
Uncategorized